Fundu Moldovei is een schitterend gelegen dorp, omsloten door bergen. In 2003 startten wij met de bouw na een haalbaarheidsonderzoek en de medewerking van de burgemeester die het terrein schonk. Het begin van een goede samenwerking die tot op de dag van vandaag voortduurt. We richtten een Roemeens/Nederlandse stichting op en met ons vieren gingen we ervoor om een tehuis te bouwen voor kinderen die door hun ouders in de steek zijn gelaten. Hoewel er wel eens strubbelingen waren met de aannemer verliep de bouw vrij vlekkeloos dankzij Florin en Viorica die met hart voor de zaak alles behartigden. In 2005 vond de officiële opening van het tehuis plaats op een stralende dag in november. De eerste bewonertjes van het tehuis waren bij de plechtigheid aanwezig en toen ze arriveerden was dat een emotioneel moment voor ons, wetende dat elk kind zijn eigen geestelijke bagage had en we hoopten dat wij hen een fijn tehuis konden bieden. Daarin zijn we ruimschoots geslaagd, dankzij de goede samenwerking met Florin en Viorica en het personeel dat door de kinderen op handen wordt gedragen. We hebben een speeltuin laten plaatsen voor het gebouw dat ook door de andere kinderen in het dorp gebruikt mag worden. Vanaf de eerste dag hadden we een band met alle kinderen. Omdat we niet tevreden waren over de zolder togen we in 2007 met 8 personen naar het tehuis om er binnen 2 weken een trap naar de zolder te maken, de zolder af te werken en 2 kamers te maken. Terwijl de mannen werkten hadden de vrouwen tijd om met de kinderen te knutselen en Hollandse spelletjes te doen zoals zaklopen, koekhappen enz. In de loop der jaren hebben we het tehuis regelmatig bezocht en knutselden veel met de kinderen zoals figuurzagen, kaartjes maken, schilderen enz. De naam van het kindertehuis is “VISATORII” dat betekent dromen. Op 12 mei 2009 werden die dromen een nachtmerrie toen er brand uitbrak in het gebouw. De hele zolder was afgebrand, alle slaapkamers en badkamers waren  volledig uitgebrand en er was waterschade op de begane grond. De kinderen, die op dat moment sliepen, zijn allen veilig buiten gekomen, een jongen van 6 werd ternauwernood gered. De kinderen werden bij dorpsgenoten ondergebracht. Na een dag van veel verdriet en tranen maar ook van dankbaarheid dat alle kinderen veilig waren vlogen wij naar Roemenië, de herbouw was al weer begonnen. De Roemenen hadden al sponsors gevonden en wij hadden thuis al een “brandbrief” gestuurd naar de krant, vrienden, familie, buren, bekenden en particulieren die ons al eerder sponsorden. Binnen een week konden wij al een behoorlijk bedrag overmaken om verder te gaan met de herbouw. Na 3 maanden konden de kinderen al weer terugkeren naar hun tehuis dankzij de enorme inzet van de Roemenen en dankzij onze donaties. Alle kinderen kregen op ons verzoek psychologische hulp en we regelden een gratis vakantiekamp voor hen. Het voltallige personeel en ook de oudste kinderen hebben geholpen met de herbouw. We hebben bewondering voor hun enorme inzet. In juli bezochten we het tehuis weer, deze keer samen met onze vrijwilligers Tom, Eline, Herman en Gerrie. We hadden een fotopuzzeltocht voor de kinderen uitgezet, er waren cadeaus voor alle kinderen die alle bezittingen verloren, voor ieder een knuffel en een door ons gemaakt persoonlijk fotoalbum voor elk kind met foto’s van hen die we de laatste 4 jaren hadden gemaakt zodat ze toch weer wat uit hun verleden hadden. Dat was een groot succes. Op 12 september werd het tehuis feestelijk heropend.

 

In de loop der jaren hebben we heel wat klussen uitgevoerd, samen met onze vrijwilligers Tom en Herman maar ook veel laten doen zoals een voorziening om het drinkwater te zuiveren, een bliksemafleider te plaatsen en het hele gebouw te isoleren. Daarbij is het heel belangrijk dat de werkzaamheden gecontroleerd worden voordat de laatste betalingstermijn plaatsvindt want het schort nogal eens aan inzicht. Enige keren per jaar wordt het tehuis bezocht en wordt er met de kinderen geknutseld, Bingo is ook erg populair vanwege de cadeautjes en we verzinnen steeds weer nieuwe spellen om samen met de kinderen bezig te zijn.

Sinds april 2017 zijn wij uit onze Roemeense stichting gestapt nadat er 2 opvolgers waren gevonden voor het bestuur. Het gebouw is eigendom van deze stichting en we hebben er vrijwillig afstand van gedaan omdat we beiden niet meer de jongste zijn en dan moet je reëel gaan nadenken over de toekomst. Mocht ons iets overkomen waardoor we niet meer in staat zijn om ons werk in Roemenië te continueren dan zit de ander met de handen in het haar. We blijven dezelfde klussen verrichten in het tehuis, we blijven verstrooiing zoeken voor de  kinderen maar hebben er geen verantwoording meer voor. Ook de verzekering blijven we in ieder geval nog 3 jaar betalen.

Alles verloopt er prima, we hebben ons doel bereikt en nu nemen de Roemenen de verantwoording over.

______________________________________________________