Wie kent niet de Roemeense kindertehuizen zoals die in de beginjaren negentig regelmatig op de televisie werden getoond. Gelukkig, het Roemenië van toen bestaat niet meer. De grote tehuizen zonder enig spoortje van belangstelling voor de kinderen zijn verdwenen en kleinere tehuizen zijn er voor in de plaats gekomen. Tegenwoordig wordt er naar gestreefd om de kinderen bij familie onder te brengen wat in veel gevallen heel gunstig is voor het kind. Daar staan wij positief tegenover maar niet in alle gevallen heeft dat een goede afloop. Soms nemen familieleden hun neefjes of nichtjes in huis omdat er een financiële vergoeding tegenover staat terwijl ze eerder deze kinderen nooit opzochten. Het gebeurt zelfs dat daardoor slechts één kind onder hun hoede komt terwijl een broertje of zusje in het tehuis moet blijven. Ook in “ons” kindertehuis is dat gebeurd.
Ons eerste tehuis dat we bezochten was er een zonder liefde en met een schreeuwende directrice. Dat we er bleven komen was om juist deze kinderen te helpen. Ben had met collega’s 50 nieuwe bedden gemaakt, we ontvingen gratis matrassen, we brachten speelgoed en snoep en plaatsten een speeltuin bij het tehuis. Daarna hebben we verschillende andere tehuizen bezocht, van goederen voorzien en speeltuinen geplaatst.

We bezochten meerdere kindertehuizen en in een daarvan brachten we 70 nieuwe bedden omdat de oude wel heel erg slecht waren. Maar ook de 2 badruimten waren in onze ogen de slechtste die we ooit gezien hadden en dankzij sponsoring konden we beide badkamers volledig laten restaureren.

________________________________________________________